Ik wil even iets met je delen. En blijf bij jezelf.

boom roos visIk wil even iets met je delen. Dit schooljaar is mijn 25e als juf. Ik voel me nog zo jong maar het is echt waar: 25 jaar lang heb ik onafgebroken voor de klas gestaan. Altijd met hart en ziel, afwisselend met tegenwind, de moed der wanhoop maar ook met eureka en verwondering.

Al 25 jaar is er iets dat wél het zelfde is gebleven: het deuntje dat het onderwijs verbeterd moet worden. Ver-be-terd. Want klaarblijkelijk is het werk dat ik doe nooit goed genoeg. Elk jaar zijn er weer nieuwe projecten en programma’s die wij leerkrachten weer moeten aanhoren en toepassen. Heb ik nog geluk dat ik bijna altijd op een eigenwijze schoolsoort werk: de Vrijeschool. Maar ook daar komt het gezeur soms via de achterdeur naar binnen.

willibrordschool

Willibrordschool Oegstgeest

Zucht. Ik zie mijzelf nog als kleine eersteklasser zitten bij juffrouw Plaschaert op de Willibrordschoolschool in Oegstgeest. Deze juf had 40 (ja veertig!) kinderen in de klas en het was er ordelijk en duidelijk. Ze leeft vast niet meer maar wat graag zou ik haar eens spreken. Ik wist al dat ik juf wilde worden en zij was mijn eerste goede voorbeeld. Ze wist wat ze deed, dat voelde ik als kind. Ze was een vakvrouw.

Haar taak was om ons te leren lezen en de beginselen van het rekenen  bij te brengen. Dat deed ze op een duidelijke manier die niets te raden overliet: met heel haar wezen leek ze dit doel te willen bereiken. Als kind gaf ik mij moeiteloos over aan al het nieuwe dat op mij af kwam.

Heerlijk zo’n ontspannen en zekere juf. Om zo voor de klas te staan wordt je steeds moeilijker gemaakt. Met de hete adem in je nek van zo ongeveer iedereen die denkt verstand te hebben van je vak kun je niet lekker werken. Dan heb je elke werkdag het gevoel dat het altijd beter moet.

Leerkracht zijn is geen topsport. Het is een ambacht waar een stuk autonomie bij hoort. Jezelf ontwikkelen als leerkracht, nieuwe inzichten opdoen, reflecteren op je werk is allemaal goed en belangrijk: maar jaag de juf of meester niet op. Dan jaag je ze over de kling en dan raken we het mooiste dat ze hebben kwijt. Dat is de passie waarmee ze voor dit vak kozen. Die passie bereikt de kinderen en die willen maar wat graag mee met een leerkracht die vanuit die kracht onderwijst. Die is geloofwaardig en het enthousiasme werkt aanstekelijk.

Ik heb het tot nu toe, 25 jaar lang, gehaald met mijn passie als leerkracht omdat ik onder andere mijn juffrouw Plaschaert uit Oegstgeest voor ogen hield. Zij is mijn norm. Als je zó ontspannen en zeker kunt lesgeven met maar liefst 40 kinderen in je klas dan kan het niet anders dan dat je bij jezelf bent gebleven. Ik was een onopvallende leerling, deed braaf mee en leerde snel, had thuis nog negen broers en zussen waar ik ook in “verdween” maar ik wist: deze juf ziet mij. Het was compleet, het was goed, daar viel niets aan te verbeteren.

Blijf bij jezelf. Dat zeg ik steeds tegen mijzelf als ik weer de druk op mijn vak voel. Blijf bij jezelf, en een knipoog voor juffrouw Plaschaert.

Zo is invallen wél leuk

 

 

Advertisements

Over invaltips

Directeur Basisonderwijs, Begeleider en opleider invallers basisonderwijs, eigenaar Cursus op Ameland, auteur boeken en columns, (gast) spreker
Dit bericht werd geplaatst in bevlogenheid, Energie houden, Tekenen van hoop, X en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s